پس از آن گفتم : فاحشهء مبيّنه چيست كه اگر زن آن را مرتكب شود براى شوهر جايز است هرچند در ايام عدّه او را از خانهء خود بيرون راند ؟ فرمود : مساحقه است نه زنا ؛ زيرا كه اگر زنا كرد حدّ را بر او جارى مىسازند و اگر كسى خواست با او ازدواج كند اشكال ندارد و حدّى كه بر او جارى شده مانع آن نيست . ولى اگر مساحقه كرد ، واجب است كه سنگسار شود و سنگسار خوارىاى است كه هركس را خداوند امر فرموده سنگسار كنند ، خوارش كرده ، لذا براى كسى روا نيست كه به او نزديك شود . سپس گفتم : اى زادهء پيامبر ! از قول خداى - عزّ و جلّ - به پيغمبرش موسى عليه السّلام خبرم ده كه مىفرمايد : فَاخْلَعْ نَعْلَيْكَ إِنَّكَ بِالْوادِ الْمُقَدَّسِ طُوىً ؛ « 1 » كفش‌هايت را بيرون ساز كه در جايگاه مقدّس طوى هستى . فقهاى فريقين چنين پندارند كه نعلين‌هاى حضرت موسى عليه السّلام از پوست مردار بوده ؟ فرمود : هركس اين حرف را بزند بر حضرت موسى عليه السّلام افترا بسته ، و او را در نبوّتش جاهل پنداشته است ؛ زيرا كه از دو حال خارج نبود كه هردو خطاست ، يا اين‌كه نمازش با آن جايز بوده يا نه . اگر نماز جايز بوده پس در آن جايگاه نيز جايز بود كه آن را پوشيده باشد هرچند كه پاكيزه است و اگر نمازش جايز نبوده پس حضرت موسى بايد حرام و حلال را نشناخته باشد و ندانسته باشد كه با چه چيز مىتوان نماز خواند و با چه چيز نمىشود و اين كفر است . گفتم : پس اى مولاى من ! تأويل اين آيه را برايم بيان فرماى ؟ فرمود : حضرت موسى در وادى مقدّس بود كه عرضه داشت : پروردگارا ! من محبّتم را نسبت به تو خالص ساختم و دلم را از غير تو شستشو دادم ، ولى موسى نسبت به خانواده‌اش سخت علاقه‌مند بود . پس خداوند متعال فرمود : فَاخْلَعْ نَعْلَيْكَ ؛ يعنى اگر محبّت تو نسبت به من خالص و دلت از ميل به غير من خالى است پس محبّت خانواده‌ات را از قلبت بيرون كن . عرضه داشتم : بفرماييد تأويل كهيعص « 2 » چيست ؟ فرمود : اين حروف از خبرهاى غيبى است كه خداوند بنده‌اش زكريّا را بر آن مطلع ساخت ، سپس بر محمّد صلّى اللّه عليه و إله آن را حكايت فرمود ، و آن چنين است كه وقتى زكريّا از پروردگار خواست كه نام‌هاى پنج تن را به او تعليم كند خداوند جبرئيل را بر او نازل فرمود و به او نام آنان را آموخت ، پس هرگاه زكريّا ، نام محمّد و على و فاطمه و حسن عليهم السّلام را ياد مىكرد هم‌ّوغمّ و اندوه از او دور مىشد ، ولى هروقت حسين عليه السّلام را

--> ( 1 ) . سوره طه ، آيه 12 . ( 2 ) . سوره مريم ، آيه 1 .